ทุ่มกายใจ เพื่อไพรพง

.ทำงานการป่าไม้ เหน็ดเหนื่อยกายใจจะขาด

หน้าที่ต้องมิพลาด ใช้ศิลป์ศาสตร์มุ่งมาดไป

.ความรู้ร่ำเรียนมา ยากนักหนาด้านป่าไพร

ทบทวนประยุกต์ใช้ สร้างสรรค์ให้เหมาะสมงาน

.กินอยู่อย่าเรื่องมาก ถึงลำบากต้องทนทาน

ทำใจไม่ร้าวราน มองพลิกด้านได้สิ่งดี

.ใครบุกรุกพงไพร จับกุมไปตามหน้าที่

โพยภัยให้มากมี เสี่ยงชีวีพาลผจญ

.หน้าแล้งเกิดไฟป่า ทุ่มกายาฝ่าร้อนรน

ค่ำคืนจำฝืนทน ดับเพลิงจนผ่านพ้นการณ์

.หลายคนก่นด่าแช่ง หากลั่นแกล้งกับชาวบ้าน

โปรดอย่าติว่าขาน ภาระงานกฎหมายมี

.เงินเดือนแม้น้อยนิด สู้ชีวิตไปเต็มที่

ตั้งใจใฝ่ทำดี สมศักดิ์ศรีวนกร

.รักษ์ไว้เต็มสามารถ สมบัติชาติไพรสิงขร

สัตว์ป่าคอยอาทร เอื้ออาวรณ์นิเวศดี

.ปิดทองหลังพระไป หวังป่าไพรให้คุณมี

ค่าล้นท้นทวี  เพื่อน้องพี่สังคมไทย

.ครูนิด วนศาสตร์(ชมรมสีเสียดแก่น)

www.lookforest.com

หมายเหตุ: ขอบพระคุณเจ้าของภาพประกอบ

แรงดลใจ: หลังเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จากโรงเรียนวัดราชาธิวาสเมื่อปี พ.ศ.2520 เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตนักเรียนในสมัยนั้น เพราะต้องสอบเอ็นทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัย โดยต้องเลือกสอบเข้าคณะที่มีความประสงค์ทำการศึกษาเพื่อประกอบการทำงานในอนาคต ซึ่งรับเข้าเรียนได้จำนวนจำกัดเพียงประมาณ 25,000 คน ใน 12มหาวิทยาลัย โดยมียอดนักเรียนที่จบมัธยมปลายทั้งประเทศประมาณ 60,000 คน ทั้งนี้ผู้ที่สอบเอ็นทรานซ์ไม่ได้ส่วนใหญ่เลือกศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยรามคำแหง ส่วนที่เหลือเลือกเรียนในมหาวิทยาลัยเอกชนและสถาบันการศึกษาในด้านวิชาชีพเฉพาะทาง

โดยเหตุที่ใฝ่ฝันอยากเป็นครูสอนนักเรียนต่างจังหวัดซึ่งอาจได้รับแรงบันดาลใจมาจากพ่อที่เป็นครูโรงเรียนประชาบาล จึงหมายมั่นปั้นมือสอบเข้าคณะวิทยาศาสตร์ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่คิดว่ามีศักยภาพถึง แต่วาสนามีน้อยเพราะปีนั้นคะแนนคนสอบเข้าคณะนี้สูงลิบมาก จึงหล่นมาติดคณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แบบไม่คาดคิด เพราะเลือกตามเพื่อนสนิททั้งที่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าอาชีพป่าไม้นั้นเป็นอย่างไร แต่หลังจากได้เข้ามาเรียนแล้วรู้สึกมีความผูกพันกับสังคมคณะนี้แสนมากมาย เพราะมีระบบการรับน้องที่เน้นความสามัคคีและความจริงใจของรุ่นพี่รุ่นน้องเป็นหลัก ที่ตรงกับชีวิตจริงของเด็กบ้านนอกจากบ้านยี่สาร เมืองหลวงพ่อวัดบ้านแหลมอย่างเหลือเกิน

หลังจากเรียนจบและสามารถสอบเข้ารับราชการในกรมป่าไม้ได้เมื่อปลายปี พ.ศ.2524 ได้สัมผัสชีวิตการทำงานของชาววนกรในการสร้างสรรค์การป่าไม้ ที่ยอมรับว่าต้องเผชิญกับความยากลำบากในหลายๆด้าน แม้ได้ย้ายงานมาสอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชในปี พ.ศ.2534 ก็ยังวนเวียนในแวดวงการป่าไม้ที่ตระเวนไปทั่วประเทศ จากการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับพี่ เพื่อน น้องและลูกศิษย์ในหลายโอกาส พอสรุปได้ว่าพวกเรารักษาป่าไม้ไว้เพื่อประโยชน์ให้คนในชาติทั้งทางด้านเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม โดยต้องต่อสู้(แม้บางครั้งต้องเสี่ยงชีวิต)กับคนทุกอาชีพที่มุ่งกอบโกยผลประโยชน์จากป่าไม้โดยฝ่าฝืนกฎหมาย อาชีพป่าไม้จึงน่าสงสารอย่างเหลือเกิน เข้าทำนองเป็นพวกปิดทองหลังพระนั่นเอง

Last updated: 2026-04-04 16:42:50